dominika knapik

fot. Dawid Kozłowski

DOMINIKA KNAPIK

(ur. 1979 roku w Kra­ko­wie) – cho­re­ografka, tan­cerka i aktorka. Absol­wentka PWST w Kra­ko­wie.

Sty­pen­dystka pre­sti­żo­wego pro­gramu Dan­ce­Web Europe, Art Sta­tions Foun­da­tion w 2007 roku, Art­sLink w 2009 (Dance New Amster­dam, NY), Mini­ster­stwa Kul­tury i Dzie­dzic­twa Naro­do­wego w 2011 roku oraz rezydencji artystycznych (m.in. Tanzhaus Dusseldorf). W 2012 roku zor­ga­ni­zo­wała i kura­torowała festi­wal „Nowy taniec w sta­rym Kra­ko­wie” oraz współ­pracowała jako kura­tor tańca dla Kra­kow­skich Remi­ni­scen­cji Teatral­nych.

W latach 2012-2016 wykładała na Wydziale Aktor­skim PWST w Kra­ko­wie. W 2008 roku zało­żyła wraz z Wojt­kiem Klim­czykiem kolek­tyw arty­styczny Hara­kiri Far­mers, w ramach którego zrealizowała kilkanaście interdyscyplinarnych projektów.

Regu­lar­nie współ­pra­cuje z teatrami dra­ma­tycz­nymi w Pol­sce i za gra­nicą, two­rząc cho­re­ogra­fie do spek­takli dra­ma­tycz­nych (m.in. Igi Gań­czar­czyk, Ewe­liny Mar­ci­niak, Jana Klaty, Mai Kle­czew­skiej, Radka Rych­cika, Bog­dana Hus­sa­kow­skiego, Anny Smo­lar, Anny Augu­sty­no­wicz, Pawła Łysaka, Remigiusza Brzyka, Bartosza Szydłowskiego, Leny Frankiewicz). Realizuje wła­sne pro­jekty taneczne („Testa­ment Opty­mi­sty”, Teatr Łaź­nia Nowa), filmy („There”), jak rów­nież spek­takle dra­ma­tyczne („BANG BANG”, Teatr im. Ste­fana Jara­cza w Łodzi) oraz spektakle teatralno-taneczne: „Popołudnie Fauna” w Teatrze Rozrywki w Chorzowie (2017) oraz „Obóz Katarakta”w Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie (2017).

Laureatka licznych nagród (m.in. I nagroda w konkursie „Nowe Sytuacje” na festiwalu Malta za spektakl „keret”, główna nagroda w konkursie OFF PPA,  Nagroda Prezydenta Miasta Rzeszowa). W 2015 roku nomi­no­wana do „Pasz­portu Poli­tyki” w kate­go­rii „Teatr”. W 2017 roku laureatka „Złotej Maski” za choreografię do spektaklu „Leni Riefenstahl. Epizody niepamięci”.

Styl Dominiki Knapik charakteryzuje się poczuciem humoru oraz swobodnym korzystaniem z różnych dziedzin sztuki. Jego materią są codzienne gesty poddane silnej formalizacji.